تموم شد. ای کاش .ای کاش یاد میگرفت یکم صبور تر باشه. ای کاش میفهمیدم معنی این شکست های متوالی چیه؟ و من احمق از غرور حرف میزدم... کف توالت گریه میکردم و تایپ میکردم و از غرور حرف میزدم. فقط میتونستم تصورش کنم رو تخت بالایی خوابگاه که احتمالا اونم بغض کرده. چرا همیشه انقدر احمقم... و انقدر بی جرات ؟ برای اولین بار تو کل زندگیم احساس دلتنگی شدید میکنم و دلم نمیخواد به عنوان یه رابطه ی تموم شده بهش نگاه کنم. شاید چند سال بعد..یه جایی...یه جوری... کی میدونه ؟... پ.ن:372 روز...

در تمام این سالهایی که زندگی کردم، و تمام چیزهایی که تجربه کردم تلخ یا شیرین ، فقط و فقط یک افسوس داشته ام: ناتوانی در فراموش کردن این برای هیچکس قابل باور نیست که دورانی رو به یاد میارم که چهاردست و پا رفتن تنها کاری بود که میتونستم انجام بدم. و خانه ای رو به یاد میارم که تنها تا دوسالگیم آنجا گذشته. حالا همه ی این چند سال شوم، و همه ی شکست ها و دروغ ها و خاطراتش، واضح تر از هرچیزی جلوی چشم هام هست. تک تک مکالمات، قول هایی که همیشه شکسته میشدند. آدم هایی که شکست میخوردند. مرگ ها. دروغ هایی که هنوز مرور کردنشان زیباست. تک تک سیگار ها تک تک تا صبح بیدار نشستن

هیچوقت فکر نمیکردم که چنین احساسی هم در من وجود داشته باشد. نه اینکه هنوز دوستش داشته باشم اما لابد این خواندن ها ، این به یاد آوردن ها ، و اینکه کسی را که شبیهش است حالم را بذ میکند معنی خاصی میدهد. شاید هم از فرط دلتنگی برای کسی که هروقت دلم خواست باشد به یاد کسی که می افتم که هیچوقت نبود. اما به هرحال حافظه ی انسان ظرفیت عجیبی دارد. ای کاش کمی عاقلتر بودم و میدانم که ممکن است چند سال بعد همین راهم در مورد الانم بگویم. اما زندگی به عنوان یک زن خیلی خیلی سخت است.و انگار تو تنها موجود عالمی که میتوان به او تکیه کرد.

زندگی برای آدم هایی مثل ما تصمیم های احمقانه ای میگیرد. درست لحظه ای که دارم دست و پا میزنم انگار چیزی پشت یقه ام را میگیرد و پرتم میکند توی منجلابی که خودم در طی سالها ساخته ام. چیزی که ریه هایم را پر میکند و هر بار که نفس میکشم قلبم را خراش میدهد. چیزی که هر روز که صبح میشود مثل شلاق روی سرم فرود می آید که بازهم زندگی تصمیم های جدی احمقانه ای برایت دارد. چیزی که مدام ، روزی صدبار به یادم می اندازد که دور تو به اندازه ای خالی ست که کیف پولت. یادم می اندازد که هیچ یک از کسانی که بودند ، نیستند. مغزم مثل دست های پدربزرگ (که یک روز ظهر رفت و برنگشت) پینه دارد. روح

انقدر سرم هوار نکش من سرم درد میگیره. سرم درد میکنه از همون سال.از پارسال از دوسال پیش از چهار سال قبل.سرم از امسال درد میکنه. امسال بهار هیچجا نرفتم .تهران خلوت زیر بارون خیلی کیف میده.تا حالا انقلاب رو خالی دیدید ؟پل سید خندان رو خلوت دیدید ؟زیر بارون ؟من دیدم. دیدم اون روز حالم از زندگیم بهم میخورد.صبح و شب همینه باور کن.شده این سر کشورت با اون سر کشورت فرق نکنه ؟شده روزمرگی روزمرگی روز مرگی ؟شده زنده باشی تا حالا ؟ سرم هوار نکش، سرم درد میکنه دائم .بارون همیشه غمگین میباره.دیدم که میگم.من به طرز افسوسناکی زنده ام.

من مدتهاست به این واقعیت که دوستی من برای کسی ارزش ندارد واقفم.

از مجازی شدن دوستی ها متنفرم اما محض رضای هر چیزی که به آن باور دارند گاهی یک عکس دونفره

یک متن دونفره یک چیز لامصب دونفره برای من کنار بگذارید.

بعد از چندسال دوستی و شبهایی که مثل احمق های هالو تا صبح پای درد و دل هایتان نشستم ارزش

چند کلمه یا یک عکس که امضایی باشد پای برگه ی "تو دوست من هستی"را دارم.

حماقت از من است. زندگی در تنهایی وحشتناک سخت است.اما لااقل غصه هایت محدود میشود به

تنهایی، نه تنهایی در جمع.

ازدواجت مبارک.

شاید اگه چهارسال پیش بهت میگفتم چهارسال دیگه منی در کار نیست و تو ازدواج کردی مسخرم

میکردی و عصبانی میشدی.

اما الان دوساله که نه تو هستی نه من. و حالا هم ازدواج کردی.

من خوشحالم. با الف خوشحالم. تک تک لحظه هایی که کنارم است خوشحالم.

اما احساس خوبی ندارم.نمیدانم دقیقا چه احساسی باید داشته باشم.

شاید وقتی غریبه ای ازدواج میکند...